De Renovatie van de Ka’bah
Toen de Profeet ﷺ vijfendertig jaar was, waren de Quraish begonnen met de renovatie van de Ka’bah. Het was namelijk een laag gebouw, niet langer dan negen armlengtes sinds de tijd van Isma’il ﵇. Het had geen dak waardoor dieven makkelijk toegang hadden tot haar schatten. Het was natuurlijk ook een heel oud gebouw en de structuur was in de loop der tijd verzwakt. En dan was er ook nog eens de recente overstroming die door Mekka raasde en de Ka’bah bijna vernielde. Om al die redenen kwam het besluit van de Quraish om de Ka’bah te renoveren en haar heiligheid en status te waarborgen.
De Quraish stelden één voorwaarde: er zou geen geld worden gebruikt dat afkomstig was van onrecht, woeker of prostitutie. Dit principe weerspiegelde de heiligheid die de Quraish nog altijd toekenden aan de Ka’bah, ondanks hun afgoderij. Enkel zuiver geld, eerlijk verdiend, mocht worden ingezet voor de heropbouw van het Huis van Allah ﷻ. De taken ten behoeve van de heropbouw werden onderverdeeld onder de verschillende stammen.
De Twist om de Zwarte Steen
Iedere stam had dus de taak om een deel te herbouwen en iedereen ging harmonieus aan de slag. Dit was totdat het tijd was om الحجر الأسود (Al-Hajr al-Aswad) oftewel de Zwarte Steen terug te plaatsen. Er ontstond een conflict tussen de stammenleiders dat vier tot vijf dagen voortduurde. Iedere stam claimde het recht en de eer om de Zwarte Steen terug te plaatsen. De spanning liep zo hoog op dat men bereid was om ten strijde te trekken en bloed te laten vloeien. Stammenhoofd na stammenhoofd dreigde met oorlog. Zwaar bewapende mannen stonden tegenover elkaar in de schaduw van het Heilige Huis, klaar om de wapens op te nemen over de eer van één steen.
De Wijsheid van Al-Amien
De Profeet ﷺ stond al zijn hele leven bekend als Al-Amien, de Betrouwbare. Deze bijnaam had hij verdiend door zijn consistente gedrag over vijfendertig jaar: hij had nooit gelogen, nooit bedrogen, nooit een amanah (toevertrouwd goed) geschonden. Iedereen in Mekka, vriend en vijand, erkende zijn betrouwbaarheid.
Het was Abu Umaiyah bin Mughirah, de oudste van de stammenleiders, die op het idee kwam om degene die als eerste door de poort van het heiligdom rond de Ka’bah zou binnenkomen te laten beslissen over deze kwestie. Het was bij de wil van Allah ﷻ dat de Profeet ﷺ als eerste door die poort binnenkwam. Toen de stammenleiders hem zagen, legden zij onmiddellijk hun wapens neer. Iedereen riep: “Al-Amien is gekomen! De Betrouwbare is gekomen!” Niet uit zwakte legden zij hun wapens neer, maar uit vertrouwen in deze ene man.
Ze vertelden hem ﷺ wat hun intentie was en hij vroeg om een mantel. Hij spreidde deze over de grond en plaatste de steen in het midden. Hij ﷺ vroeg alle vertegenwoordigers van de diverse stammen om de mantel gezamenlijk op te tillen en naar de plaats van bestemming te brengen. Niet één stam triomfeerde, alle stammen droegen samen. Eenmaal daar plaatste de Profeet ﷺ de steen eigenhandig op haar plek en werd een grootschalig conflict en bloedvergieten voorkomen.
De Onvoltooide Muur en Hijr Isma’il
Het zuivere geld raakte op een gegeven moment op. Omdat de Quraish weigerden om onzuiver geld te gebruiken, kon de Ka’bah niet volledig worden gebouwd op het volledige originele fundament dat ooit door Ibrahim ﵇ en Isma’il ﵇ werd gelegd. Er werd besloten om het resterende gedeelte aan de noordelijke zijde van de Ka’bah buiten de muren te laten en het met een lage muur af te bakenen. Dit gedeelte wordt حجر إسماعيل (Hijr Isma’il) of الحطيم (Al-Hatim) genoemd.
Zo bleef een deel van de oorspronkelijke fundering van Ibrahim ﵇ buiten de eigenlijke Ka’bah-muren. Wie in de Hijr staat, staat in feite op de grond van de oorspronkelijke tempel, en daarom loopt de tawaf er aan de buitenkant omheen. Een stille herinnering aan een onvoltooide taak en een eeuwig verbond.