Banu Tamim (بنو تميم) was een grote Arabische stam die woonde in de regio Najd in het centrale deel van het Arabisch Schiereiland. Zij behoren tot de Adnani Arabieren, afstammend van Tamim ibn Murr ibn ‘Idd ibn Tabikhah ibn Ilyas ibn Mudar, waardoor zij verwant zijn aan stammen als Quraish en Hawazin.¹
De stam stond bekend om haar omvang, welsprekendheid, moed en aanwezigheid in het hart van het Arabisch Schiereiland.
Woongebied en karakter
Hun gebied lag voornamelijk in Najd en omliggende woestijngebieden. Volgens Ibn Sa’d en al-Tabari stonden zij bekend om:
- Sterke stamstructuur
- Bekwame ruiters en krijgers
- Dichters en redenaars
- Uitgesproken trots en onafhankelijkheid²
Zij hadden een nomadische levensstijl met enkele nederzettingen en waren betrokken bij handelsroutes richting Irak en Hijaz.
Banu Tamim in de Jahiliyyah
In de pre-Islamitische tijd waren zij een stam met aanzien en militaire reputatie. Hun dichters worden in de Arabische literatuur uitgebreid genoemd, en zij namen deel aan conflicten tussen de centrale en noordelijke stammen.³ Hun invloed in Najd maakte hen een sleutelstam in de politieke structuur van Arabië vóór de openbaring.
Ontmoeting met de Profeet ﷺ
Gedurende de da’wah van de Profeet Muhammad ﷺ stuurde Banu Tamim een delegatie naar Medina. Ibn Hisham vermeldt dat zij een groep van hun leiders zonden tijdens het jaar van de delegaties (aam al-wufud), waarin zij de Profeet ﷺ ontmoetten en de Islam accepteerden.⁴
Bukhari vermeldt het bekende voorval waarin een delegatie van Banu Tamim luid buiten de woning van de Profeet ﷺ sprak, waarna het vers werd geopenbaard:
Degene die hun stem boven de stem van de Boodschapper verheffen…
(Soerah al-Hujurat, 49:2)⁵
Dit gebeurde toen zij zijn aandacht wilden trekken op een harde manier, passend bij hun Bedoeien-aard, waarna zij de juiste etiquette leerden.
De Profeet ﷺ sprak echter ook positief over hen. In Sahih Muslim wordt vermeld dat hij zei:
Zij zijn de strengste tegen de Dajjal en *Zij zijn mijn volk (ahli).*⁶
Dit duidt op hun sterke karakter en toekomstige rol in verdediging van de waarheid.
Deelname aan expedities en vroege Islam
Na hun bekering namen leden van Banu Tamim deel aan Islamitische militaire campagnes tijdens het kalifaat van Abu Bakr as-Siddiq رضي الله عنه en daarna. Ibn Kathir vermeldt dat zij zich bewezen in de strijd in Irak en ash-Sham.⁷
Zij keerden niet terug in afvalligheid tijdens de Riddah-periode volgens al-Tabari, maar ondersteunden de moslims in de strijd tegen afvallige facties elders.⁸
Hun deelname maakte hen een belangrijke stam in de vroege Islamitische expansie naar Irak.
Ibn Sa’d, Tabaqat al-Kubra, genealogie van Banu Tamim
Al-Tabari, Tarikh al-Rusul wa al-Muluk, vermeldingen Najd-stammen
Ibn Qutaybah, al-Shi’r wa ash-shu’ara (poetische vermeldingen)
Ibn Hisham, al-Sirah al-Nabawiyyah, hoofdstuk over delegaties
Sahih al-Bukhari, Tafsir hoofdstuk Soerah al-Hujurat
Sahih Muslim, Hadith over de deugden van Banu Tamim
Ibn Kathir, al-Bidayah wa an-Nihayah, hoofdstukken over de futuhat
Al-Tabari, Tarikh, verslag Riddah-gebeurtenissen
Ibn Sa’d, biografie al-Aqra ibn Habis
Ibn Kathir, vermelding over Zayd al-Khair in al-Sirah